Parafia pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Jodłowniku

 

LEGENDA

Obraz Matki Bożej Jodłownickiej należy do wizerunków typu Matka Boża Śnieżna. Skąd taka nazwa?

Popularna, średniowieczna legenda opowiada, że za czasów papieża Liberiusza (352-366) żyło w Rzymie bezdzietne małżeństwo. Jako patrycjusze byli bardzo bogaci, a nie mając potomstwa, złożyli ślub, że przekażą w dziedzictwo Matce Bożej cały swój majątek, modląc się jednocześnie o wskazanie przez Nią sposobu wywiązania się ze złożonego przyrzeczenia. Ich prośba została wysłuchana. W nocy z 4 na 5 sierpnia 352 r. małżonkowie we śnie otrzymali polecenie wybudowania świątyni w miejscu pokrytym rano śniegiem. Rzeczywiście, mimo panujących zwykle w Rzymie w tym czasie upałów, śnieg pokrył część wzgórza eskwilińskiego. Okazało się, że papież Liberiusz miał sen o podobnej treści. Po udaniu się na miejsce niezwykłego zjawiska, papież postanowił wybudować w tym miejscu bazylikę ku czci Matki Bożej.

Niezależnie od wspomnianej legendy pierwszą bazylikę zbudowano na Eskwilinie staraniem papieża Sykstusa III, jeszcze przed połową V w. Jej pierwotne wezwanie brzmiało Sanctae Mariae (Najświętszej Maryi Panny), choć już od VI-VII w. funkcjonowało też określenie: ad Praesepem (u żłóbka), od przechowywanych w bazylice relikwii betlejemskiego żłóbka; między VII a VIII w. pojawił się jeszcze inny tytuł: Sancta Maria Maior (dziś Santa Maria Maggiore, czyli Matki Bożej Większej), co z jednej strony miało podkreślać prestiż bazyliki względem innych maryjnych kościołów rzymskich, ale też wynikało z rozwoju liturgii stacyjnej, która przyznawała eskwilińskiej świątyni uprzywilejowaną pozycję, tuż po nieodległej katedrze na Lateranie. Natomiast od XIII w., wraz z rozwojem przywołanej wyżej legendy o śniegu, upowszechniło się nowe, nawiązujące do tej tradycji, wezwanie: Sancta Maria ad Nives – Matki Bożej Śnieżnej.

Autorem tekstu jest Michał Gronowski OSB